our flight culture depends
on distant cities and
hope, holes
in white matter,
dead zones
in coastal areas,
boxed sheep
in tanker ships,
shock
of heat, in need
of chaperone
proteins, piling up
the passage

Wij stonden met bolletjes goud en organisatievermogen
voor de grenswachten, we hadden de bolletjes ingeslikt
omdat ze klein genoeg waren, we moesten ze verbergen:
het was niet toegestaan goud en organisatievermogen
uit te voeren, het moest hier blijven, zodat het daar
zonder bleef.

Het kapitaal ben je zelf, zeiden we tegen elkaar,
goud slikken is beter dan erop gaan zitten, we laten ons
dragen, we dragen het zelf, we ontvluchtten het land,
we gingen om de indeling te veranderen – de drager,
de drager veranderen: bolletjes dragen in een buik vol
bloemen, röngen-resistent, zodat ze onzichtbaar waren.

Niet bang voor de buikscan, deze apparaten konden ons
niet deren, we brachten de bolletjes naar alle stille eilanden,
woestijnen, gordels van smaragd, we strooiden ze uit
vliegtuigen, veerboten, vrachtwagens, we zagen de bollen
ontkiemen waar ze neerkwamen, kleurige pakketjes
op akkers en huizen, in kinderhanden.

de seizoenen lijken versnipperd

en toch zit er geen ruimte tussen

de uren zijn versnipperd

en toch volgen ze onmiddellijk op elkaar

eigenlijk naast elkaar, zegt Meteorina

geagiteerd in de agenda

als er een voorbij is, is de andere al begonnen

met wind is het nog erger

8

het monster van Beckett, onnoembaar, buiten het warme bed, dat hol

waar hij alleen vast maar buiten uiteenvalt, alles gaat door hem heen.

vijftig jaar verder muterend, amoeboïde lerend, een soort van

herkenning van verafgelegen delen, gaten vullend, filtert trillend

massa’s stof, wachtend op een werkeloos deeltje, een poort waardoor

een opstapatoom binnentreden kan.

6

prikkel me met beelden van snelwegen,

wervelingen apparaten, instrumenten

temidden van een extreme uitzaaiing van

moderne communicatiemiddelen, ondood,

volop in beweging, de realiteit in het oog,

vergroten, overal ogen, fanatiek navolgen

7

hoewel wij gewend raakten aan

onzichtbaarheden die een werking hadden,

lichtgolven, breedband, vloeibare kristallen,

vertragen concrete apparaten grondige

doordringing van dit besef en hadden we zeker

geen enkel idee van de werking van onze

werking over langere tijd

HAC ILLAC PERFLUO

I run out on every side

de ruimte is te klein voor het schroot

zegt Meteorina, om niet te botsen op elkaar.

contact met gloeiende brokstukken

op ‘n paar kilometer afstand van de luchtbus.

een russische en amerikaanse kunstmaan

raken elkaar op een hoogte

van zevenhonderdnegentig kilometer.

5

in plaats van er tegen te vechten, legden we ‘t naast ons neer.

de onontkoombare modaliteit van het zichtbare boeide ons niet meer.

als het niet gebruikt wordt, wil dat niet zeggen dat ‘t niet bestaat.

nut is de zware massa. wij probeerden een ander lichaam op te bouwen

een zintuig of orgaan, hoe noem je iets waar je steeds aan/mee werkt?

snorkeltjes, hertengewei, draden onder de grond – uitsteeksels

en omlopen in en uit het lichaam. omdat ik mijn ogen niet hoef te

gebruiken en voor me moet kijken, valt mijn mond vanzelf wat open

en kan lucht ongehinderd binnenstromen – hoe kaak wereld ontvangt,

ik wuif mijn hoofd zacht – waarop zij drijven, hun energie is niet

het licht maar de lucht

ANIMIS ILLABERE NOSTRIS

How it enters into our minds

Meterorina zegt,

opgezadeld met bewustzijn

planten we op lege plaatsen

bomen en machines oprakelen

kanalen, molenvliet

binnen één minuut weer tot leven

als zij zegt ‘t gaat regenen

dan blijven we binnen

leeft snel weer op door de beweging

het lijkt of het terugkijkt

4

in een van wervelingen verstrengeld universum waar

gewin gewone zwaartekracht verving en de matig

presterende, zelfs niet in deeltijd werkende

gewervelde dieren in de verdrukking raakten

en tijdloos in zwarte gaten kwijtraakten

3

om te ontkomen aan deze sleep verhalen en geschiedenissen

nemen we de zinnen heel letterlijk op en noemen al het andere

‘t zinloos najagen van schaduwen, we zeggen ‘t heeft geen zin

ze te ontrafelen want de rivieren en meren veranderen

voortdurend en zijn niet te definiëren, we trekken de grens

en worden weer meester in eigen huis, we lijden geen honger

of pijn en kunnen ons bezighouden met alles wat we wensen.

wij poelieën vrij en blij in ons watergevuld meer en kunnen

elkaar vergeten en begrijpen wel dat zij dat ook willen in

het opgedroogd Haitimeer, Afrikazee

1

als alle holtes en pauzes zijn verdwenen, gekrompen,

wegbezuinigd, productief gemaakt, een vastgebald lichaam,

slagvaardig maar breekbaar omdat er geen ruimte is, een zuur

en vol arbeidsklimaat

2

als nu de onzichtbaarheidsmantel uiterst complexe zaken, een hele

sliert middelen, voertuigen, transacties, relaties versluiert en deze

mij voorkomen als niet direct natuurlijk maar me zonder haperen

toelaten te gebruiken en de opeenvolging van gebruiken zonder

onderbreking voortgaat, bijna als een verlengstuk van mijn handen,

lichaam

in ’t hart van de zee, de hele zee is hart

trekt ’t water door de kokkels van Morecambe Bay

in hun hart trekt zee in hun kamers ruist hart

we doorstaan het zwart gelaat

maakt ons niet meer bang

we vonden de doorgang, we zijn er

neem me mee hartschelp, zeemijntje

wat is je horizon in Haїti?

wat is je diepe horizon

op een ontploft boorplatform?

een horizon een diepe monding

wat hoor je als de zone dood is?

ook met dode zones kan worden gewerkt

reservaten, gedenktekens, toeristenzones

spreken commode, zijn ondergedoken

en komen niet meer boven

what’s your horizon in Haïti?

what’s your deep horizon

on an exploded drilling platform?

what do you hear

in a dead zone?

we can deal with dead zones too

memorial beaches, tourist zones

speaking commode, having submerged

and will not surface

the sea is a ruin, country and state
still exist, spring
for the second time this year, grass
lies rotting in the town, no one
disturbs the grass rotting, there is
calm in the grass rotting

the storms cleared the grass
the rubble remained

leave the rubble, hanneke

the eye in the storm is calm
the grass rots dry in the ditches
the mourning must be over
calm reigns in the land of ruins
where half of the residents
have not returned
we can wait till the equator
equalized
rustic and wide open

the sea is a ruin, a very broad bed
the poles have dislodged themselves
from their frozen bodies of ice

de zee is een ruïne, land en staat
bestaan nog, lente
voor de tweede keer dit jaar, gras
ligt te rotten in de stad, niemand
stoort het gras rotten, er is rust
in het gras rotten

de storm heeft het gras geruimd
het puin is blijven liggen

laat liggen het puin, hanneke

het oog in de storm is rustig
het gras rot droog in de sloten
het rouwen moet worden afgesloten
rust heerst in het ruïneland
waar de helft van de bewoners
niet is teruggekeerd
we kunnen wachten tot de evenaar
gelijk gemaakt
rustiek en wijd open

de zee is een ruïne, een zeer brede bedding
de polen hebben zich losgemaakt
van hun bevroren ijslichaam

onze vliegcultuur steunt

op verre kuststeden

en hoop, gaten

in de witte stof

dode zones

in de kustgebieden

gekiste schapen

in het tankschip

stress

van hitte, missen

chaperonne-eiwitten

hopen zich

voor de ingang op

sterven. sterven. sterven in velden in huizen

in koelwagens in buiken van voertuigen. sterven

in vliegtuigen in cellen op straat. alles loopt door

elkaar. vier in een cel, achtenvijftig in een koelwagen.

aan de overkant Dover. in ballonnen trillingen opvangen

van wat gezegd wordt. tijdens de overtocht knapt de

ballon. het schip was zo licht je zag een twee kringels

en dan niets meer. sommigen kapseisden of liepen op

rotsen of werden onderschept op radar. hoe licht ook

van de kust zichtbaar. de kustmensen knikten en zeiden

los liever op

het strand is niet meer hetzelfde

zij wortelt overal

‘t loopt flink door

1

this is the surface

where all reactions take place

we extend the surface

in order for things to happen

the events and the surface

interact

we break the surface

and the fractions

again all have their own surface

we love the thin border between inside and out

we love hard ware mechanics

2

whirling wind

first movement

enters my field of vision

a nice landscape

chaos in the mind – strange attractors

she was tempted to walk along with the tumbleweed

the movement of the sand

in the early sea

imprinted itself

into every biomolecule

knock knock knocking the soot in the design

the grains in the skin made the girls strong

joints are highways

they must be guarded

a wild solution

movement that first

led to mixing

now leads to separation

3

what, in the grains of sand in the girls’ skin, is of any concern to me

here? what, in the movement of the air carrying the sand over the sea

up the mountains then lays it down on alpine meadows rough grass

covered with snow, the girls slipped caught-does the sand dry the skin

does it bury her under thick layers of ice, glaciers that are melting now

have been melting for a century, is released with cloak pouch and tattoo

– nods, a canister, cuts and radiates, attracts the pick of scientists, the

movement drags on until the whirling breaks, fingertips ridges a loop

pattern, irregularities across the current – will the sea ebb away or will

she surge, how does the desert beetle collect dew, how does the

kalithistle move? will the sand join the sand of the sea, will she churn

all molecules to the left in a circular motion until she rises and breaks?

and underneath the skin a space where linear molecular chains can

rise up to the surface and heal the catastrophe?

dying. dying. dying in fields in houses in trucks in bellies

of vehicles. dying in planes in prison cells in the street.

everything is confused. four people in one cell, fifty-eight

in a container. on the other side Dover. to sense vibrations

of what is said in balloons. during the crossing the balloon

snaps. the ship’s weight was so light you could see water

spirals and then nothing. some capsized or collided with the

rocks or were intercepted on radar. however light still visible

from the shore. the coast people nodded and said better

dissolve

just in time

to detect

and instruct

the limp crystal

in this intermediate state

in which all particles are in motion

do not precipitate

how something solid becomes liquid

a dance

of soft and solid bodies

we can examine the structure

at each desired depth

the limp crystal

shows

what is going on deeper within

local melting or something completely different

which remained invisible until now

1

dit is de oppervlakte

waar alle reacties plaatsvinden

we breiden de oppervlakte uit

zodat er veel kan gebeuren

de gebeurtenissen en het oppervlak

reageren op elkaar

we breken het oppervlak

en de breukdelen

hebben zelf ook weer allemaal hun oppervlak

we houden van de dunne grens tussen buiten en binnen

we houden van hard materiaal mechanica

2

wervelende wind

eerste beweging

schrijdt mijn blikveld binnen

‘n mooi landschap

chaos in ‘t hoofd – vreemde attractoren

ze werd geprikkeld met de tuimelstruik mee te lopen

de beweging van het zand

in de vroege zee

prentte zich

in alle biomoleculen in

klop klop klop ‘t roet in ‘t ontwerp

de korrels in de huid maakten de meisjes sterk

gewrichten zijn snelwegen

ze moeten bewaakt

een wilde oplossing

beweging die eerst tot menging leidde

leidt nu tot scheiding

3

wat, in de korrels zand in de huid van de meisjes gaat mij hier

nu aan? wat, in de beweging van de lucht die het zand meevoert

de zee over de bergen op gaat liggen alpenweiden hard gras

bedekt met sneeuw, de meisjes uitgegleden vast komen zitten –

droogt het zand de huid, bedelft haar onder pakken ijs, gletsjers

die nu smelten, smelten een eeuw, komt vrij met mantel veldtas

tatoeëring - knikt, een blikje snijdt en radieert, trekt het

puikje van de wetenschap, de beweging trekt verder tot de

werveling breekt, toppen van vingers ribbels een luspatroon,

dwars op de stroom oneffenheden – ebt de zee weg of stijgt

zij, hoe wint de kever de dauw, hoe beweegt de kalidistel?

verenigt het zand zich met het zand in de zee, maalt zij in een

cirkelende beweging alle moleculen linksom totdat zij opstijgt en

breekt? en onder de huid ruimte waar ketenvormige moleculen

naar het oppervlak kunnen bewegen en de catastrofe heelt?

]]> http://www.marwinvos.nl/images/269/feed/ 0